Επανορθωτική Χειρουργική
Σπίλοι (Ελιές) στα Παιδιά
Τι είναι οι σπίλοι στα παιδιά;
Οι σπίλοι, γνωστοί ως «ελιές», στα παιδιά χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες:
- Συγγενείς σπίλοι, οι οποίοι υπάρχουν κατά τη γέννηση ή εμφανίζονται κατά τη βρεφική ηλικία.
- Επίκτητοι σπίλοι, οι οποίοι εμφανίζονται κατά την παιδική ηλικία και αυξάνονται σε αριθμό κατά την εφηβεία.
Συγγενείς μελανοκυτταρικοί σπίλοι
Οι συγγενείς μελανοκυτταρικοί σπίλοι (ΣΜΣ) ταξινομούνται ανάλογα με το μέγεθος και τα μορφολογικά χαρακτηριστικά τους. Μπορεί να είναι μικροί, μεγάλοι ή γιγαντιαίοι.
Στις περιπτώσεις αυτές απαιτείται τακτική παρακολούθηση, καθώς σύμφωνα με το αρχικό κείμενο περίπου 4% αυτών των σπίλων μπορεί να μετατραπεί σε κακοήθες μελάνωμα σε νεαρή ηλικία.
Επίκτητοι σπίλοι
Οι επίκτητοι σπίλοι εμφανίζονται συνήθως κατά την παιδική ηλικία και αυξάνονται σε αριθμό από την εφηβεία.
Παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση μελανώματος στα παιδιά είναι:
- οικογενειακό ιστορικό μελανώματος
- υπερβολική έκθεση στην υπεριώδη ακτινοβολία
- ελαφρώς χρωματισμένο δέρμα
- ανοσοκαταστολή
Τα παιδιά που ανήκουν στις παραπάνω κατηγορίες θα πρέπει να παρακολουθούνται τακτικά και να προστατεύονται από την έκθεση στον ήλιο.
Νευροδερματική μελάνωση
Νευροδερματική μελάνωση
Η νευροδερματική μελάνωση χαρακτηρίζεται από πολλούς και μεγάλους δερματικούς σπίλους, κυρίως στο κάτω μέρος του κορμού, την πυελική ζώνη και τα κάτω άκρα, οι οποίοι συνοδεύονται από τριχοφυΐα.
Σε αυτή την περίπτωση, περίπου οι μισοί ασθενείς εμφανίζουν πάχυνση των μηνίγγων λόγω διήθησης από μελανοκύτταρα. Μπορεί να εμφανιστούν συμπτώματα όπως επιληψία και υδροκεφαλία.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, ο πλαστικός χειρουργός παρεμβαίνει μετά τα 3 πρώτα έτη της ζωής, αφού προηγουμένως έχουν ελεγχθεί οι επιπλοκές και τα συμπτώματα από το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Αντιμετώπιση των σπίλων
Οι συγγενείς μελανοκυτταρικοί σπίλοι αντιμετωπίζονται με χειρουργική αφαίρεση.
Οι μικροί σπίλοι μπορούν να αφαιρεθούν με απλή χειρουργική εκτομή και συρραφή σε μία επέμβαση.
Οι μεγαλύτεροι σπίλοι μπορεί να χρειαστεί να αφαιρεθούν σταδιακά, με τη βοήθεια τεχνικών αποκατάστασης.
Σταδιακή εκτομή
Η σταδιακή εκτομή πραγματοποιείται με τμηματική αφαίρεση του σπίλου σε ετήσια μεσοδιαστήματα.
Η τεχνική αυτή βασίζεται στην ιδιότητα του δέρματος να ανακτά σταδιακά την ελαστικότητά του. Σε κάθε επέμβαση ο χειρουργός αφαιρεί το μεγαλύτερο επιτρεπτό τμήμα του σπίλου.
Αποκατάσταση μετά την αφαίρεση σπίλου
Όταν η αφαίρεση του σπίλου δημιουργεί μεγαλύτερο έλλειμμα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν διαφορετικές τεχνικές αποκατάστασης.
Διάταση ιστών
Η διάταση των ιστών αποτελεί μια τεχνική αποκατάστασης του ελλείμματος μετά την ολοκληρωτική αφαίρεση ενός σπίλου. Πραγματοποιείται σε δύο χειρουργικά στάδια.
- Πρώτο χειρουργείο
Μετά από τον απαραίτητο υπολογισμό, τοποθετούνται ένας ή περισσότεροι διατατήρες ιστών, δηλαδή ειδικά μπαλόνια, τα οποία γεμίζονται σταδιακά με φυσιολογικό ορό σε τακτικές επισκέψεις στο ιατρείο.
- Δεύτερο χειρουργείο
Πραγματοποιείται η αφαίρεση του σπίλου και το νέο δέρμα που έχει δημιουργηθεί μέσω της διάτασης των ιστών χρησιμοποιείται για την κάλυψη του ελλείμματος.
Το μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο χειρουργείων είναι κατά μέσο όρο 6 μήνες.
Δερματικά μοσχεύματα
Μια ακόμη μέθοδος αποκατάστασης είναι η χρήση δερματικών μοσχευμάτων.
Σε αυτή την περίπτωση, λαμβάνεται η επιφανειακή στοιβάδα του δέρματος από άλλο σημείο του σώματος και τοποθετείται στην περιοχή του ελλείμματος.
Η αφαίρεση του σπίλου και η αποκατάσταση του ελλείμματος πραγματοποιούνται στον ίδιο χειρουργικό χρόνο.
Μειονέκτημα της συγκεκριμένης μεθόδου είναι ότι το μεταμοσχευμένο δέρμα δεν έχει το ίδιο χρώμα και την ίδια υφή με το γειτονικό δέρμα.
Laser και δερμοαπόξεση
Η αντιμετώπιση των συγγενών μελανοκυτταρικών σπίλων με laser ή δερμοαπόξεση έχει αποδειχθεί αναποτελεσματική, καθώς οι συγκεκριμένες μέθοδοι δεν μπορούν να αφαιρέσουν το σύνολο του σπίλου.
Σύμφωνα με το αρχικό κείμενο, οι υποτροπές και οι δύσμορφες ουλές είναι συχνές.
